Als je kapot gaat

Het gaat niet zo heel goed…

“Het gaat niet zo heel goed…”. Eén klein zinnetje…, meer was er niet nodig.

Dit kleine zinnetje was het begin van mijn uitval op werk. Ik kan me dit moment nog zo goed voor de geest halen, raar eigenlijk want ik besefte die dag nog helemaal niet wat voor gevolgen het zou hebben.


“Het gaat niet zo heel goed…” zei ik terwijl ik me langzaam op de stoel achter mijn bureau liet neerzakken. Mijn collega keek op van haar werk, legde haar pen neer en zei: “nee, dat zagen we al een tijdje… maar je moest er zelf mee komen”. Een andere collega kwam erbij en al gauw werd de beslissing voor mij genomen dat ik maar direct naar huis moest gaan om mijn rust te pakken.

“Maar als ik nu naar huis ga, kan ik mijn lessen voor morgen niet voorbereiden en dan heb ik morgen nog meer stress!”. Met een kloppend gevoel op de borst, een bonzend hoofd en zwarte vlekken voor m’n ogen, groeide mijn paniek bij de gedachte dat het morgen nóg zwaarder zou worden. Mijn collega’s keken me bezorgd aan en het antwoord kwam: “dat betekent dus, dat je morgen ook niet komt werken”. En terwijl ze verder gingen: “…en misschien wel de rest van de week of de komende twee weken tot aan de voorjaarsvakantie ook niet”, begon ik luidkeels te protesteren. “Ik kan toch niet zomaar wegblijven morgen?!”.

Maar welke keus had ik nog? Ik kon ook niet blijven… zoveel was duidelijk. “Oké” zei ik schoorvoetend, “dan blijf ik morgen ook thuis. Maar ik verwacht er donderdag wel weer gewoon te zijn hoor!”. De autorit van ruim een uur naar huis verliep in een waas. Ik belde m’n zus en sprak ook nog met m’n moeder en m’n baas.

Eenmaal thuis ging ik op de bank zitten.


Hoe is het mogelijk dat één dag, één moment, één zin zo’n verschil kan maken? Ik heb vaak gedacht: “wat nou als ik mijn mond had gehouden die dag?” Of “wat nou als ik die dag anders had ingepland”. Maar naarmate de ernst en de langdurigheid van het hele gebeuren tot me doordrong, besefte ik ook dat deze uitval een heel logisch gevolg was van een al veel veel langere niet zo goede periode.

Waarom je uitvalt

Waarom je overspannen raakt of uitvalt met een burn-out is heel lastig te zeggen. Hoe kom je op dat punt dat je niet meer kán werken en bestaat dat punt wel? Met deze vraag raak je direct een heel moeilijk onderwerp aan. Want je kán heel lang doorwerken. Voornamelijk in mijn overspannen staat merkte ik dat ik juist door bleef werken, want als ik zou stoppen zou alles als een kaartenhuis in elkaar vallen. Toen ik eenmaal het punt had bereikt dat ik daadwerkelijk uitviel, voelde het alsof het in mijn hoofd helemaal kapot was in wel een miljoen kleine stukjes uit elkaar gebarsten.
(lees ook 5 hints waaraan je een aankomende burn-out kunt herkennen)

Ik zal een korte beschrijving geven van de laatste anderhalf jaar vóór ik uitviel van werk. Dit is niet perse de oorzaak van mijn uitvallen, maar het heeft wel bijgedragen aan het proces.

  • September 2016: We starten met een mini-team van 4 docenten fris en fruitig het schooljaar. Mijn week ziet er als volgt uit (en natuurlijk is de helft van de week Free bij me):
Maandag Hele dag werken (+ ruim 2 uur reistijd op een dag)
Dinsdag Hele dag werken, ’s avonds musical
Woensdag ’s Ochtends studeren (lesbevoegdheid), om de week ’s middags tot donderdagochtend oppasjongen met Downsyndroom
Donderdag Hele dag werken
Vrijdag Hele dag werken
Zaterdag Studeren
Zondag ’s Avonds stijldansen
  • Oktober/november 2016: Eén van mijn 3 collega’s valt overspannen uit van werk. Samen met mijn andere 2 collega’s vangen we het werk op. En ik koop mijn huurwoning.
  • Januari 2017: Nog een collega valt overspannen uit van werk. Ook dit werk vangen we intern op en ik neem de opleidingscoördinatie taken volledig op me. Na twee maanden mag ik mijn stagiair aannemen in dienst, zodat zij een deel van mijn lessen kan overnemen.
  • Februari 2017: Tijdens de voorjaarsvakantie + nog extra week verbouw ik mijn (inmiddels) koopwoning zelfstandig en rigoureus.
  • Juni 2017: Afronding studie (jeey!)
  • Juli-augustus 2017: Vakantie! Ontspannen lukt niet tot ik in augustus een week naar Portugal voor een yoga en surfvakantie. Een week later start het nieuwe schooljaar.
  • September 2017: Alle docenten zijn weer terug! We starten weer (min of meer) fris en fruitig aan een nieuw studiejaar. Ik heb mijn studie afgerond, huis is af, collega’s zijn terug; dit moet een heel relaxt easy peasy jaar worden!
    • Wijzigingen in mijn weekrooster:
      • Op de donderdagavond start ik nu met Lindy Hop dansen.
      • Dinsdagmiddag ga ik eerder weg van werk zodat ik mijn dochter uit school kan halen, dit compenseer ik met woensdagochtend thuiswerken.
  • November 2017: Piekbelasting op werk o.a. door de organisatie van een groot evenement op werk. Op het toppunt werk ik 28 uur in twee dagen. De afgelopen maanden heb ik voortdurend de gedachten gehad: “hoe heb ik dit vorig jaar gedaan? Ik heb de helft minder te doen en ik heb nu al het gevoel dat het te veel is”

“hoe heb ik dit vorig jaar gedaan? …”

  • Kerstvakantie 2017/2018: Ik heb het gevoel dat er iets moet gebeuren, mijn gedachten zijn: “Ik zit in de gevarenzone voor overspannenheid”.
  • Januari 2018: Omdat ik meer dan genoegen uren in de week maak, besluit ik het thuiswerken op de woensdagochtend te schrappen. Dit is mijn oplossing tegen de ‘dreigende’ overspannenheid.
  • Eind januari 2018: Ik val uit van werk met een burn-out

Eenmaal thuis ging ik op de bank zitten.

Ik heb twee weken lang op die bank gezeten, niet in staat om ook maar iets te doen. Mijn hoofd was kapot. Na een kleine twee weken kwam ik erachter dat ik één ding nog wél kon. Dat was puzzelen, van die grote legpuzzels.

Het schijnt een dingetje te zijn, puzzelen, maar ik had in ieder geval weer een doel in het leven. Iets waar ik me op kon focussen, zodat ik me niet volledig nutteloos voelde op de bank. Afijn, vijf 1000 stukjes puzzels later, was ik klaar om een volgende stap te zetten. Maar daar misschien een andere keer meer over.


 

Lees ook mijn eerdere blog berichten: Als je veel van boeken houdt, maar zelden nog leest. en De eerste blog(!): Een beetje meer Brenda

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s